Բառերն այնքան արժեզրկվել են, վերջին շրջանում այնքան ենք օգտագործել «ուրացում»և «դավաճանություն» բառերը, որ այդ երկուսն էլ արժեզրկված են նկարագրելու այն հոգեկան տակնուվրայությունը, որ անձամբ ես ունեցա, տեսնելով այդ ողորմելի պատկերը, խմբակային նվաստացումը, Aysor.am-ի հետ զրույցում ասել է ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության անդամ Լիլիթ Գալստյանը՝ անդրադառնալով բարձրաստիճան հոգևորականների և Նիկոլ Փաշինյանի հանդիպմանը։
«Վարչապետի և սրբազանների հանդիպման երեկվա տեսարանը հիշեցնում էր Քրիստոսի վերջին ընթրիքն իր առաքյալների հետ, որոնց մեջ էր նաև Հուդան։
Սա մեր ժողովրդին ուղղված այնքան լուրջ ծրագիր է, կա ներքին և արտաքին թշնամու գործակցություն։ Անկարելի է սա չտեղավորել ադրբեջանական պահանջների մեջ։ Եկեղեցու դեմ այս հալածանքները սկսվեցին ճիշտ այն պահից, երբ Շվեյցարիայում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը պաշտպանեց Արցախի շահերը, մշակութային հոգևոր ժառանգության և վերադարձի շահերը։
Ես հիշեցի Վեհափառի հորդորը վարչապետին՝ իր լիազորությունների առնչությամբ, այստեղ նաև աշխատում է Նիկոլ Փաշինյանի մարդկային գործոնը։ Ինքը կարմիր գծերը և բարոյականությունը հատելու, վրեժխնդիր լինելու մեծ վարպետ է։ Բայց նրանք, ովքեր թեկուզ թերթել էին նրա «Երկրի հակառակ կողմը» ինքնախոստովանությունը, պիտի հասկանային, թե ում հետ գործ ունենք, և այն, ինչ կատարվում է Հայաստանում, բացի աշխարհաքաղաքական պրոյեկցիա դիտարկելուց, նաև իր անձնական որակներով է դիտարկվում»,-ասաց պատգամավորը։
Լիլիթ Գալստյանի խոսքով՝ այս ամենին զուգահեռ, ամենամեծ ցավը, որ ինքն ունի, համահայկական աղետալի դեգրադացիան է։
«Սա ինձ ոչ միայն ցավ է պատճառում, այլ ուղղակի տագնապեցնում է, որովհետև տեսնում եմ, թե ինչ որակներ են մեր մեջ արթնանում։ Սա, իրականում, ինքնաոչնչացում է, սա միայն եկեղեցին չէ. սուտ է, թե սա Վեհափառի կամ որոշ հոգևորականների դեմ ասպատակություն էր։ Սա բացարձակապես գործ չունի ինքնամաքրումի հետ և դրա մասին չի կարող խոսել այն քաղաքական ուժը, որի ձեռքերն արյունոտ են»։
Պատգամավորն ասում է, թե պետք է փորձել մաքրվել այս ամեն ինչից և կարողանալ իրական արժեքների հեղափոխություն կազմակերպել։
«Չի կարող այս ողբերգությունը, աղետը, ինքնաոչնչացումը հավերժ տևել։ Ի վերջո, մեր մեջ կա բանական զանգված, այսպես երկար շարունակվել չի կարող։ Ես արժեքաբանական, բարոյական մաքրումի մասին եմ խոսում, որը պետք է քաղաքական ձեռագրով իրականացնել։ Բոլորս էլ հասկանում ենք, որ այս ամենի վերջը քաղաքական լուծում է պահանջում»։
Լիլիթ Գալստյանը վստահեցրեց՝ չի ուզում հուսահատության սերմել ցանել, և հավատում է հայ ժողովրդի իրական ինքնամաքրումին, որն, ըստ նրա, արյունոտ ձեռքերով քաղաքական ուժն անելու ո՛չ կամք, ո՛չ ցանկություն, ո՛չ էլ բարոյական իրավունք ունի։
«Անբարոյականությամբ բարոյականություն չի հաստատվում։ Ոչ էլ՝ ինքնամաքրումի ճանապարհն է անցնում դավաճանության միջով։ Մնացյալը երեսուն արծաթն է․․․»։
